خودنویس

خودنویس تبلیغاتی

خودنویس, هدیه ای گرانبها

تاریخچه خودنویس

خودنویس نوعی از قلم است که در آن از جوهر مایع روان استفاده می‌شود.  دارای یک مخزن جوهر مایع است. جوهر آن با استفاده از دو خاصیت مویینگی و گرانش، به سطح کاغذ انتقال می‌یابد. مخزن جوهر ممکن است به صورت دستی یا با استفاده از پیستون تزریقی پر شود. در برخی انواع آن، مخزن جوهر به صورت فشنگ‌های پرشده آماده، جایگزین می‌شود.

نخستین سفارش برای ساخت چیزی شبیه به خودنویس، توسط معاذ المعز، خلیفه مصر در قرن دهم میلادی ارائه شده ‌است. بعدها و در قرن هفدهم، یک مخترع آلمانی نمونه ساده‌ای با استفاده از پر، تیغ جوجه تیغی و چوب پنبه ساخت. طی سالهای بعد، تلاش برای ساخت انواع مرغوبتر ادامه یافت. مشکلی که در این راه وجود داشت این بود که با مصرف تدریجی جوهر، فشار هوا در مخزن کاهش می‌یافت. در نتیجه جوهر امکان حرکت بر اساس گرانش را از دست می‌داد. همین مشکل موجب شد که تا قرن نوزدهم، ساخت خودنویس پیشرفت چندانی نکند. مراجع معاصر نشان می‌دهند که نوعی از خودنویس، دارای مخزن جوهر، در قرن هفدهم در اروپا وجود داشته است. مخترع آلمانی، دانیال شوئِنتِر در مجله لذت فیزیک ریاضیات (چاپ‌شده در سال 1636) قلمی ساخته‌‌شده از دو عدد ساقه‌ توخالی (پرنده یا جوجه‌تیغی) را توصیف نمود.

اجزای خودنویس

پیش‌برِ خودنويس (در فارسی به آن زغال گفته می شود) آن جزئی است که نوک قلم را به مخزنِ جوهر متصل می‌کند. این جزء نه‌ تنها به جوهر توان جریان یافتن به نوک (نشتِ کنترل‌شده) را می‌دهد، بلکه میزان هوایی که برای جایگزین کردن این جوهر مصرفی، به داخل مخزن کشیده می‌شود را نیز کنترل می‌کند. پیش ‌بر، این کار را از طریق مجرای باریک یا شقاق، در امتداد لبه پایینی خود انجام می‌دهد. هم‌زمان با جریان جوهر از طریق این مجراها به نوک قلم، حجم یکسانی از هوا از مجرایی دیگر، به مخزن جوهر وارد می‌شود.

نوک خودنويس بخشی از قلم است که با سطح کاغذ در تماس است و وظیفه آن رساندن جوهر به کاغذ می باشد . انواع مختلفی از نوک آن تا به حال ساخته شده‌اند که بر اساس موارد شکل، انداره و سایز و موارد سازنده آن تقسیم‌بندی میشوند .

Promotional pen, Advertising pen, Stationery pen, Metal pen, Multifunction pen

نمایش یک نتیجه